Τετάρτη, 26 Απριλίου 2017

ΧΑΡΤΗΣ ΝΑΥΑΓΙΩΝ -CHART OF SHIPWRECKS



ΜΕ ΝΕΡΟ ΚΑΙ ΣΚΟΤΑΔΙ
Έφευγε ήσυχα
αφήνοντας πίσω του την πόρτα μισάνοιχτη
και το πόμολο ζεστό
Απ’ τις ρωγμές των τοίχων
πέτρες ψιθύριζαν προσευχές

Ο ενσαρκωμένος χρόνος σε αρπάζει
και σε πετάει πίσω απ’ το παράθυρο
του έρωτα
στην ασύνορη άκρη της αγάπης

Εκεί
ο φόβος της εγκατάλειψης
έχει την ησυχία του βλέμματος
που έχει τινάξει πριν τη λάσπη του
στον τοίχο

Σιωπές στρώνει τώρα
το ανεξάντλητο
απαντήσεις σε ερωτήσεις βουβές
παγίδες χορτασμένων απ’ την απώλεια εντόμων
και την αλαζονεία του θύματος
που θρηνεί τον εαυτό του

Παγίδες
που μόνο το απέραντο ξεπλένει
με νερό και σκοτάδι


WITH WATER AND DARKNESS
He was leaving quietly
leaving behind him the door ajar
and the handle warm

Through the cracks in the wall
stones whispered prayers

Incarnated time seizes you
and throws you behind the window
of desire
at the boundless end of love

There
fear of abandonment
has the calmness of a look
that earlier had flung its mud
on the wall

Silences now paves
the inexhaustible
answers to mute questions
traps of loss-satiated insects
and the victim’s arrogance
who mourns for himself

Traps
that only infinity rinses
with water and darkness


ΕΦΗ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΥ
ΧΑΡΤΗΣ ΝΑΥΑΓΙΩΝ-CHART OF SHIPWRECKS
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΚΟΥΜΑΣ
εκδόσεις:μετρονόμος-ποιειν,2017

Κυριακή, 23 Απριλίου 2017


Κάτω από την βελούδινη κουβέρτα
θυμάμαι το χθεσινό όνειρο.
Τι,ποιος ήταν ο νικητής;
Ποιος αφέθηκε να ηττηθεί;
Άλλη φορά η ανάμνηση ,
άλλη φορά ο πόνος. .
Εκείνο που δεν είχε όνομα,
μπορεί να λέγεται έρωτας;

Ποιος ήταν ο κυνηγός; Ποιος – το θήραμα;
Όλα διαβολικά αντεστραμμένα!
Τι άκουσε η γάτα της Σιβηρίας
γουργουρίζοντας μ’ευχαρίστηση;

Σε αυτή την πεισματική μονομαχία,
Ποιο χέρι έδωσε το εναρκτήριο λάκτισμα της μπάλας;
Από τις δυο καρδιές ,
Ποια πέταξε με καλπασμό ;

Ακόμη ,δεν ξέρω τι συνέβη ,
Τι θέλω, ή γιατί παραπονιέμαι .
Συνεχίζω χωρίς να ξέρω :
Και δεν ξέρω:νίκησα
ή με νίκησαν;


MARINA CVETAEVA
ερωτικά ποιήματα
μτφρ: Γιαννης Σουλιώτης
εκδ:οδος Πανος,2016

Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017



3. Νυχτερινό (Nachtgedicht)

Να σε καλύψω
όχι με φιλιά
απλώς και μόνο
με το σκέπασμά σου
(που απ’ τον ώμο
σου γλίστρησε)
στον ύπνο σου
να μην κρυώνεις

Κι ύστερα
σαν ξυπνήσεις
το παράθυρο να κλείσω
και να σ’ αγκαλιάσω
και να σε καλύψω
με φιλιά
Και να σε
ανακαλύψω

Erich Fried
 


μετάφραση: Ελενα Σταγκουράκη
απο το περιοδικό poeticanet

Παρασκευή, 7 Απριλίου 2017

desert as desire



ΕΡΗΜΟΣ ΟΠΩΣ ΕΡΩΤΑΣ/DESERT AS DESIRE
 
Θήραμα και θηρευτής κοιτάζονται
οι κόρες των ματιών τους διαστέλλονται
ο φόβος του θηράματος κατοικεί το μάτι του θηρευτή
και το τυφλώνει
ξερός κρότος ακούγεται
καθώς τα βλέφαρά του ανοιγοκλείνουν
το θήραμα αιχμαλωτίζει το θηρευτή.
Γίνονται ένα.

Quarry and hunter look at each other
their pupils dilate
the quarry’s fear occupies the hunter’s eyes
blinding him
a dry sound is heard
as he blinks
the quarry overcomes the hunter.
They become one.

ΕΦΗ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΥ
ΕΡΗΜΟΣ ΟΠΩΣ ΕΡΩΤΑΣ

DESERT AS DESIRE
μτφρ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΚΟΥΜΑΣ
μετρονόμος-ποιειν,2015
φωτο: James Dean

Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017



ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ 

ΚΙΝΟΥΜΕΝΑ ΣΧΕΔΙΑ
(Από την ποιητική συλλογή «Χαίρε ποτέ»).


Δεν μπορεί, μέσα στο γύρο τον ατέλειωτο
του δούναι και μολών λαβέ
θα μου 'χεις πάρει δανεικά κάποια αισθήματα.
Δεν μπορεί, μέσα στα τόσα χρόνια των καπνών
κάποια φορά θα ξέμεινες κι εσύ από τσιγάρα.


Να μου δάνειζες τώρα μιαν ανταπόδοση
για δυο τρεις μέρες μιαν αγάπη.
Είμαι καλεσμένη σε κωμωδία κυκλική
και στην πρόσκληση τονίζεται
το ένδυμα να είναι αδιαφανές
δεν πρέπει να φεγγίζει το ανυπόφορο.

Θα σ' την επιστρέψω άθικτη.
Και να μεθύσω και να χυθώ απάνω της,
μη φοβάσαι, λεκέδες δεν αφήνει
ποτέ το αιώνιο στην αγάπη.


Για μια δυό μέρες έστω.
 

Να πάω καλοντυμένα δανεική
φανταχτερά θρυπτή κιμωλία
κρεμασμένη ματαιόδοξα
στο μπράτσο συνοδού μου σπόγγου.
Έστω και για μια μέρα.


Όχι αυτήν δεν θέλω αυτήν, όχι
την ελεήμονα αγάπη που την ξανακερδίζει
η παλάμη σου αμέσως μόλις πέσει στη δική μου.
Την άλλην θέλω, εκείνην την άλλην την άλλη
την παράφορη που τρέφεις για κάποιον άλλον
πάλι εσύ και ικετεύεις
να σου δανείσει την αγάπη του
για μια δυό μέρες έστω όχι εκείνην,
όχι την ελεήμονα αγάπη που την ξανακερδίζει
η παλάμη του αμέσως μόλις πέσει στη δική σου,
την άλλη που ζητάς την άλλη
εκείνη την παράφορη που τρέφει,
για κάποιον άλλον πάλι αυτός
και αλυσιδωτά τον ικετεύει
να του δανείσει μιαν αγάπη
για μία μέρα έστω, όχι την ελεήμονα
και πάει λέγοντας της θηριωδίας μας το άδοξον.


Μας εξυψώνει δανειστές
αυτό το ίδιο που μας σκύβει επαίτες του.


Πάντα το ασύμπτωτο ερωτευμένο μ' ένα άλλο
πάντα εμείς μ' αυτό ερωτευμένοι.
Και πεθαίνουν ανέραστες οι συγκυρίες.